عجیب است درد غریبی آن یگانه آفرینش!

اگر کسی بی کس و یار باشد٬ غریب است اما غریبی اش جانکاه نیست.

غریب جانکاه آن کسی است که میلیون ها نفر خود را شیعه او می خوانند

 اما در عین حال تنها و بی کس است!

او که همه انبیاء و اولیا آرزوی ظهور او و خدمت در رکابش را داشته اند چرا

 باید چنین موردغفلت و بی توجهی پیروان خود قرار گیرد؟

 ای شیعیان!

آیا موقع آن نرسیده که به فریاد مظلومیت آن حضرت که همچون جد غریبش

 صدا می زند:<<کیست مرا یاری کند؟>>لبیک گفت؟

                                   یا صاحب الزمان(عج)

پشت کاشی های سبز جمکران؟

کشتی امید در گل تا به کی؟

بانگ الهم عجل تا به کی؟

تا به کی از داغ هجران تو صبر؟

جلوه کن ای آفتاب پشت ابر.

یا مهدی(عج)

ای  دلیل  تپش  ثانیه  ها  زود   بیا       

زندگی بی تو فقط رنج  و  بلا  بود بیا

 رود سرکش عطش کهنه ی دریا دارد  

مرد درحسرت دریا  شدن این رود  بیا 

زیر شلاق  سم  اسب  سواران  یزید   

 قلب رنجورزمین خون شد و فرسود  بیا                                    

خانمانم  وطنم  رفت  به تاراج  خزان 

سوخت درآتش جهل شب و شد دود بیا                                         

شهر ویران شده ازشومی شیطان وکسی  

یک  دم از زوزه ی ابلیس نیاسود   بیا                                

ناله ی  جغد  سیاه  خفقان  در دل  شب  

باز بر وحشت   تنهایی ام   افزود  بیا

شهر ما  پر شده  از بتکده ای  ابراهیم    

تیشه  بردار و  پی  لشکر  نمرود بیا                             

نیل  شب را بدرای موسی عمرانی دل  

تا  که فرعون  کند با  همه  بدرود  بیا   

"زده ام   فالی  و  فریاد  رسی  می آید " 

 حضرت حافظ  فرهیخته  فرمود   بیا 

قصّه ی غصِّه ی مردم شده اشعار"چکاد"

ای  دلیل   تپش  ثانیه ها    زود  بیا

یا ضامن آهو

(امان از دل زینب(س))

ای پاکترین بیا! بیا که امروز آن قدر تاریک است که جز با نور حضورتوبا نوری دیگر روشن نمی شود.

ای بزرگوارترین!بیا که با ریسمان تو به خدا بپیوندیم.

بیا که با ولایت تو به سعادت برسیم

با یاری تو رستگار شویم و به پیروی تو بهشت رادریابیم.

بیا که جهان تشنه دیدار توست.

منیره زارعان

پسرهای جوانی که حتی نامشان را نمی دانیم...

و ما پیر شدن را در کوچه های شهر تجربه می کنیم!

میترا سهیل

صد شکر که این آمد و صد حیف که آن رفت

همه جا از سوز سرمایی جان فرسا یخ زده است دندانهایمان را از شدت سرما به هم می ساییم  نبض زمین به تپ وتپ افتاده است ابر سیاه نفرت بر زمین سایه انداخته است  نا آفتابی می تابدو نه بارانی می بارد

وحشت در کوچه های شهر زوزه می کشد

نفرت در  امتداد جاده ها پرسه می زند

زمین آخرین روزهای حیاتش را سپری می کند

جوانه های امید از خشکسالی در نطفه خفه شده اند

درخت محبت در همسایگی جویبار خشکیده ی عشق دارد جان می کند

جغد شوم بر روی شاخه های خشکیده ی درخت محبت جیغ می کشد

هیچ کس از خانه اش سر بیرون نمی کند تا بهار را جستجو کند گویی طاعونی نحس انتظار مرگ زمین را می کشد

زمین این پیر زجر کشیده ی هستی هنوز نفس می کشد

غباری سیاه فضای شهر را نقاشی کرده است

کلاغی  بر گلدسته ی مسجد ویران شهر غار غار می کند

کرکسی به خوردن لاشه ی مرغ عشقی مشغول است

باد خود را به صورت درهای بسته ی خانه ها می زند شاید بتواند پناهی پیدا کند

ناگهان تو می آیی..........

                    تو می آیی.............

                                             تو می آیی........

تو می آیی و ابر سیاه در زیر پرتو طلایی خورشید محم می شود

آواز عشق از گلدسته ی مسجد بر آستان شهر طنین انداز می شود

مرغ عشق سرمست به دنبال جفت خود پرواز می کند

درخت محبت جوانه می زند

نسیم از شانه های درخت بالا می رود

چشمه های امید از دامن زمین بیرون می آیند

آسمان آبی تر از همیشه می شود

عشق در نبض زمین به جنب و جوش می افتد.......................................

چگونه لحظه ی آمدنت را وصف کنم؟

ساده بگویم:

تو می آیی و.....